با این حال غور در حرفه فناوری و الکترونیک مهدی بنکدار را از پرداختن به مسئولیتی که به عنوان روحانی برعهده دارد بازنداشته است و از این رو او همچنان در مسجد خاتم(ص) به عنوان امام جماعت حضور می یابد، پاسخگوی پرسش ها دینی شهروندان است و به پیگیری نیازها و رفع مشکلات آنها همت می گمارد. او خوشحال است که این امکان را در میان همقطارانش داشته است که هر دو جنبه فعالیت صنعتی و فرهنگی را توأمان پیش می برد و هیچ گاه از مردم فاصله نگرفته است. بیش از هر چیز به همنشینی اش با دانشجویان و جوانان مباهات می کند و این که در مسئولیت نمایندگی نهاد رهبری در دانشکده های خواجه‌نصیرالدین طوسی همیشه میزبان بحث و گفت و گوی دانشجویان پرشور این دانشگاه است. آقای بنکدار در این گفت و گو از تألیف دو اثر برای نسل دانشجو و جوان خبر داد و آنها را به عنوان هدیه های ارزشمند در اختیار ما قرار می دهد. کتابهایی با عنوان : «اخلاق حرفه‌ای و کاربردی در مبانی اسلامی» و «پیشرفت کارگاه‌های صنعتی در ایران». 

وقت شناسی به نظرم بالاترین اهمیت را دارد. من در تجربه زندگی کاری خود، رمز موفقیت را در نظم و خوش قولی دیده ام. البته این سه عنصر یعنی، نظم، وقت شناسی و وفای به عهد، به هم پیوند خورده و یک مثلثی را در شکل دادن به زندگی موفق یک انسان شکل می دهند.

برای باورهای دیگر مثل توکل چه اندازه در موفقیت های یک فرد سهم قائل هستید؟

اعتقاد به توکل و لطف الهی چیزی جدا از این عواملی که گفتم نیست یعنی اگر کسی وقت شناس و منظم باشد و خلف وعده نداشته باشد، مطمئن باشید که اهل توکل هم هست. من شخصاٌ هر کاری را با توسل و توکل شروع می کنم. تفأل به قرآن را گره گشا در کار روزانه می دانم و معتقدم که اگر عنایت خدای رحمان نباشد هیچ پروژه ای ببار نمی نشیند.

از چه زمانی به فعالیت فنی و حرفه الکترونیک روی آوردید و مشوق شما چه کسی بود؟

من تقریباً از دوران نوجوانی به سمت این نوع فعالیتها کشیده شدم. اگر بخواهم از کسی به عنوان حامی و مشوق خویش در این فعالیت یاد کنم، برادرم هست. او حرفه اش الکترونیک و تعمیرات لوازم ترانزیستوری بود. برادرم یک تعمیرکار و تکنسین حرفه ای لوازم الکترونیک بود و من همیشه شیفته کار او بودم ساعت های طولانی مثل شاگردان کارگاه ها، کنار دستش می ایستادم و با جزئیات کارهایش آشنا می شدم.

یادم هست که اولین کارهایم در همین دوره نوجوانی از تعمیر رادیو شروع شد و به ساخت میکروفون رسید. به تدریج و به صورت گام به گام مراحل بالاتر کار روی لوازم الکترونیکی را شروع کردم. برادرم تشویق کرد تا با تهیه کیت‌های ساده الکترونیکی، ایجاد مدارها را یاد بگیرم.

از چه زمانی به صف رزمندگان پیوستید و فعالیتهایتان در کدام محورها بود؟

به دلیل شرایط دوران جنگ مثل بسیاری از بچه های رزمنده تحصیل را ناتمام گذاشتم. میعادگاه ما لشکر ۲۷ رسول‌ا... (ص) که آن روز عمدتاً در جبهه جنوب عملیات ها را پیش می برد. من این توفیق را داشتم که در کنار رزمندگان دلاور این لشگر در نقش بی‌سیم‌چی فعالیت کنم.

البته وظایف و کارهای دیگری را نیز در دوران سه سال حضور در جبهه عهده دار بودم اما رسته اصلی من در صحنه های عملیات، بیسم چی بود.

البته همین رسته هم در جنگ یک حرفه الکترونیکی بود؟

همینطور هست در جبهه هم دائم با ابزار و لوازم الکترونیکی کلنجار می رفتیم و در حدی که از وسع ما برمی آمد نیاز رزمندگان را رفع می کردیم. چنان که اشاره کردم زمان حضورم در جبهه، 3 سال به طول انجامید و در این مدت 4 بار مجروح شدم و خیلی خوشحال هستم که از سفره گشوده جهاد و ایثارگری قدری هم نصیب من شد.

بعد از بازگشت از جبهه چه فعالیتی را شروع کردید. سراغ کارگاه رفتید یا تحصیل؟

با تشویقی که بزرگان روحانی کردند تصمیم به ادامه تحصیل گرفتم و در حوزه علمیه آیت‌ا... مجتهدی پذیرفته شدم. دوران تحصیلم در حوزه حدود 7 سال طول کشید و تا سطح رسائل و مکاسب ادامه دادم.

چگونه بود که بعد از ورود به تحصیل حوزوی همچنان حرفه و فعالیت در زمینه الکترونیک را ادامه دادید؟

من هیچ گاه میان این دو رشته فعالیت مغایرتی نمی دیدم به همین دلیل حتی در آن 7 سالی که پای درس علمای بزرگ در حوزه علمیه آیت ا... مجتهدی و بعد مدرسه مروی بودم، از حرفه فناوری، قطع علاقه نکردم اما اتفاقی که افتاد این بود که از این به بعد این فعالیت را به صورت حرفه ای دنبال کردم یعنی دوره‌های فنی و دانشگاهی را گذراندم.

در واقع ابتکار و اختراع شما بعد از حاصل شد که به صورت کلاسیک و به شیوه علمی فعالیت در حوزه الکترونیک را دنبال کردید؟

درست است. من با کلاس ها و دوران تخصصی که گذراندم این امکان را پیدا کردم که از مرحله تعمیر تجهیزات به سمت ارائه طرح و پلتفرم در این زمینه قدم بگذارم. خاطرم هست اولین طرحی که ارائه کردم در زمینه دزدگیر خودرو بود. هدفم این بود که این وسیله امنیت بخش برای رانندگان را به شکل مدرن دربیاورم. این زمانی بود که هنوز خودروهای مدرن به بازار ایران راه نیافته بود و وسیله حمل و نقل عمومی پیکان بود.

این ابتکارتان جواب گرفت در عمل استقبال شد؟

برای خودم هم شگفت انگیز بود که توانستم دوره آزمایش دزدگیری که تایمری بود را با موفقیت سپری کنم البته آن موقع به صورت محدود این دزدگیر را تولید کردیم اما نه تنها روی پیکان بلکه بعد از آن روی خودروهای آلمانی و فرانسوی مثل بی ام و، بنز و فولکس هم جواب داد.

این موفقیت در ساخت دزدگیر بومی عزم ما را برای توسعه کار و نوآوری بیشتر جزم کرد من فهرستی از این ابتکارهایی که اغلب برای بالابردن ایمنی خودرو و نیز راحتی و رفاه رانندگان و شهروندان داشته ام را ارائه کرده ام این طرح ها که خوشبختانه به عنوان «اختراع های بومی» ثبت شده است شامل مواردی مثل مدار فرمان شیشه بالابر برقی، قفل مرکزی، انواع استارتر خودرو و ابزارهای کنترل مدارهای کنترلی.

در میان این ابتکارها و طرح ها کدامیک از دید خودتان مهم تر است؟

به این بخش بحث می رسیدم. بعد از تجربه ساخت ابزارهای ایمنی خودرو به لطف الهی توانستم قطعه‌ای به نام پروتکتور موتور صندلی برقی خودرو را بسازم که اولین بار در خودروهای سمند LX آزمایش خود را گذراند این اختراع خوشبختانه به تولید انبوه رسیده است و فایده بزرگش این است که از سوختن موتور برقی صندلی پیشگیری می کند.

هنوز وقت اصلی تان پای ساخت همین قطعات صرف می شود؟

نه بعد از ارائه این ابتکار سعی ام این بوده که به دلیل نیاز عمیق اقتصادی کشور، بخشی از استعدادهای نسل جوان را به این عرصه جذب کنم به همین جهت آموزش عملی و تئوریک این حرفه را در دستور کار قرار دادم.

کار تعلیم و آموزش نیروهای فنی را اغلب در مراکز و کارگاههای خویش دنبال می کنیم، به این صورت که سفارش تولید قطعات الکترونیک را از مراکز صنعتی می گیریم و در این کارگاه‌هایی که صدها نیروی فنی در آنها مشغول هستند، آنها فراهم می کنیم. در واقع نیروهای کارآموز ما بعد از مدتی آموزش عملی در این کارگاه ها به عنوان تکنیسین الکترونیک مشغول به فعالیت می شوند.